Այ քեզ զարգացումներ…Ռոբերտ Քոչարյանը հիմա ունի երկու ճանապարհ․․ որը կընտրի նա, ինչ է սպասվում




Հայաստան դաշինքը, որ 21 տոկոսով երկրորդ տեղն է զբաղեցրել Հայաստանի խորհրդարանի ընտրությանը, հայտարարել է, որ չի ճանաչում ընտրության արդյունքը, քանի որ այն համոզիչ չէ: Մի կողմ թողնենք այն, որ ըստ էության անեկդոտային է հնչում, երբ 2003 և 2008 թվականի նախագահի ընտրություն կազմակերպած Ռոբերտ Քոչարյանը դժգոհում է, կամ դատապարտում ընտրակեղծարարությունը: Նա իհարկե ունի դրա իրավունքը, բայց այդ իրավունքի իրացմանը լուրջ բնույթ հաղորդելու համար նախ պետք է սկսել հենց 2003-ից, անցնել 2008-ով՝ նվազագույնը, հետո միայն հասնել մեր օրեր: Միևնույն ժամանակ շատ պարզ ու հասկանալի է Ռոբերտ Քոչարյանի գլխավորած քաղաքական ուժի հայտարարությունների քաղաքական մոտիվը: Որքան էլ նրանք զբաղեցրել են երկրորդ տեղը, այդուհանդերձ դրա համար գործադրել են այնպիսի ջանքեր, կիրառել այնքան ռեսուրս, սահմանել այնպիսի այսպես ասած քաղաքական նշաձողեր, որ ընտրության արդյունքը և «չկրելու» հանգամանքն ընդունելը իսկապես բավականին ծանր է և բարդ: Մյուս կողմից սակայն առաջանում է հարց, թե ի՞նչ է անելու երկրորդ նախագահը իր դաշինքով, եթե չի ընդունում արդյունքն ու չի գնում խորհրդարան աշխատելու:


Իհարկե, կարող է անել այն, ինչ անելու են նաև խորհրդարան չմտած մյուս ամենատարբեր ուժերը՝ շարունակել աշխատանքը հանրության հետ, որպեսզի ընդլայնվի հանրային շրջանակում ընդունելությունը, ընդլայնվի համակիրների շրջանակը և այդպիսով բարձրանա քաղաքական հաջողության, ընդհուպ իշխանության գալու հնարավորությունը: Դա մի ճանապարհ է, թեև այդ դեպքում հարց է առաջանալու, թե ինչու այդ ճանապարհին հրաժարվել հավելյալ և կարևոր լծակից ու հարթակից՝ խորհրդարանում ներկայացվածությունից: Մյուս տարբերակը իրավիճակի լարման ճանապարհն է, որն արդեն ճանապարհ է Հայաստանի դեմ: Եթե Ռոբերտ Քոչարյանը մերժում է ընտրության արդյունքը և գնում փողոցային վիճարկման, ապա դա հարված է Հայաստանին, որովհետև ապակայուն և լարվող միջավայրը բացում է Հայաստանի դեմ արտաքին ճնշումների միջավայր և հնարավորություն: Իսկ այդ դեպքում, Ռոբերտ Քոչարյանը երկրորդ ուժի դաշտից բացահայտորեն տեղափոխվելու է Հինգերորդ շարասյան դաշտ, հաշվի առնելով և այն, որ ընտրության արդյունքը միանգամայն համապատասխանում է հասարակական տրամադրություններին և լեգիտիմ է, ի տարբերություն օրինակ նախկինում ընդհուպ ուժով և փողով կեղծվող ընտրությունների:

Միթե՞ Ռոբերտ Քոչարյանը կարող է թե Հայաստանի, և թե նույնիսկ իր համար պատկերացնել որևէ հեռանկար երկրորդ ուժի խորհրդարանական դիրքից Հինգերորդ շարասյան հակապետական դիրք տեղափոխվելու պարագայում: Ըստ այդմ, թե իր, թե նաև պետության համար առավել ռացիոնալն ու շահեկանը կարող են լինել խորհրդարանի ընտրության արդյունքը ճանաչելը և քաղաքական պայքարը քաղաքական հարթությունում իրականացնելը: Իհարկե այստեղ արդեն այլ հարց է, թե արդյոք Ռոբերտ Քոչարյանի համար «ոչ համոզիչ» է այն, որ չհաղթահարելով 7 տոկոսը, խորհրդարան պետք է անցնի նաև Սերժ Սարգսյանի առաջնորդած ուժը, ԲՀԿ փոխարեն: Իսկ դա այն դեպքում, երբ այստեղ կարող է առաջանալ առնվազն քննարկելու հարց: Բանն այն է, որ հերթականությամբ՝ Սարգսյանը երրորդն է, ԲՀԿ՝ չորրորդը: Բայց, ԲՀԿ շատ ավելի մոտ է անցողիկ անհրաժեշտ շեմին, քան Պատիվ ունեմ դաշինքը: Հերթականությո՞ւն, թե՞ անցողիկ շեմին ավելի մոտիկ լինելու հանգամանք, ո՞րն է այստեղ վճռորոշը երրորդ անցնող ուժին որոշելու հարցում: Այդտեղ պատկերը կարող է դառնալ քննարկումների կամ վիճարկումների առարկա:

The Armenia bloc, which won the second place with 21% in the Armenian parliamentary elections, has stated that it does not recognize the election results because it is not convincing. Let’s leave aside the fact that it sounds like an anecdote when Robert Kocharyan, who organized the 2003 և 2008 presidential election, complains or condemns the election fraud. Of course, he has the right to do so, but in order to make the realization of that right serious, we must first start in 2003, go through 2008 at least, and only then reach our days. At the same time, the political motive of the statements of the political force led by Robert Kocharyan is very clear and understandable. No matter how much they took second place, they still made such efforts, used so many resources, set such so-called political benchmarks that it is really quite difficult to accept the fact of “not bearing” the election result. On the other hand, the question arises, what will the second president do with his bloc if he does not accept the result and does not go to work in the parliament?

Of course, it can do what it will do – the other various forces that have not entered the parliament – to continue working with the public to expand public acceptance, expand the circle of supporters, thus increasing the chances of political success, even coming to power. It is a way, or in that case the question will arise why on that way give up an additional lever and platform, representation in the parliament. The other option is to escalate the situation, which is already a way against Armenia. If Robert Kocharyan rejects the election result and goes to a street dispute, it is a blow to Armenia, because the unstable “tense environment opens the door to external pressure against Armenia”. And in that case, Robert Kocharyan will openly move from the field of the second force to the field of the Fifth Column, taking into account that the result of the election fully corresponds to the public mood, is legitimate, in contrast to, for example, previous elections rigged with money.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *