«208» կանչող զինվորը մի քանի օրով տուն է վերադարձել․ ահա, թե ինչ է պատմում նա




«208» կանչող զինվորը մի քանի օրով տուն է վերադարձել


400 օր անց, մի քանի օրով Նաիրի Ամիրյանն իջել է դիրքից: Զինծառայության մեկ տարին դեռ չէր լրացել, Արցախում պայթեց պատերազմը:

Հայկանդուխտ Ղազարյան, Աշտարակի Սուրբ Աստվածածին եկեղեցու աշխատակից — Ո՞նց չեմ ճանաչում, այն կտրված ձայնով տղան:

Նաիրի Ամիրյան, 44-օրյա պատերազմի մասնակից — Նշանաթիվ՝ 208, հիշում եմ, որ ձայնս դուրս չէր գալիս:

Երբեմն այնքան էր կտրվում ձայնը, նշանաթիվը հաշվարկի տղաներն էին հնչեցնում: Պատերազմի աղմուկը խզել էր զինվորների ձայնը, բայց նահանջի առիթ չէր տվել: Նրանց կյանք ու կռիվը քաղաքի, հայրենիքի, ընտանիքի համար էր:

Շենքը հարուստ է հերոսներով՝ պատշգամբից ժպիտով նշում են պատերազմից տուն եկած զինվորին դիմավորող հարևանները: Նրանցից մեկն Ազգային հերոս Գեղազնիկ Միքայելյանի այրին է: Նաիրին ամեն օր հերոսի հայացքի ուղեկցությամբ է դպրոց գնացել:

Նաիրի Ամիրյանն Արցախյան ազատամարտի դասը լավ էր սովորել. նրա կռիվը ռազմաճակատի ամենաթեժ՝ Մեխակավանի ուղղությամբ էր: Ժամկետայինը մի քանի ժամ է, ինչ տանն է, անպայման գնալու է Եռաբլուր, որտեղ հանգչում է ամենամոտ ընկերներից Ալբերտ Հովհաննիսյանը:

Նաիրի Ամիրյան — Հարազատի նման եմ եղել, միշտ սիրել եմ: Շատ եմ հարգել, դաստիարակված էր:

Հայացքը հաջողության խորհրդանիշին՝ մայրը 44 օր աղոթել է ռազմաճակատում կռվող որդու ու նրա ընկերների համար:

Արմինե Ամիրյան, Նաիրի Ամիրյանի մայրը — Հավատով սպասել եմ, որ Նաիրիս կենդանի է մնալու, դրանից զորեղ ուժ չկա:

Նաիրին պատերազմի մասին չի սիրում շատ խոսել: ԱյԹի ինժեներ կուզեր դառնալ: Իրենց պայքարի մասին երգեր են գրվել, դեռ չի լսել:

El soldado que llamó “208” regresó a casa durante unos días.

400 días después, Nairi Amiryan renunció por unos días. Menos de un año de servicio militar, estalló la guerra en Artsaj.

Haykandukht Ghazaryan, empleado de la iglesia Surb Astvatsatsin en Ashtarak – ¿Cómo no conozco al chico de la voz cortada?

Nairi Amiryan, participante de la guerra de los 44 días – Signo: 208, recuerdo que mi voz no salió.

A veces, el sonido era tan fuerte que los chicos contadores tocaban la partitura. El ruido de la guerra silenció a los soldados, pero no los hizo retroceder. Su vida y lucha fue por la ciudad, la patria, la familia.

El edificio está lleno de héroes, celebrando a los soldados que regresaron a casa de la guerra con una sonrisa desde el balcón. Uno de ellos es la viuda del héroe nacional Geghaznik Mikayelyan. Nairi iba a la escuela todos los días acompañada de la mirada de un héroe.

Nairi Amiryan aprendió bien la lección de la guerra de liberación de Artsaj. Su batalla estaba en la dirección del frente más caliente, Mekhakavan. El trimestre está a unas horas de casa, definitivamente irá a Yerablur, donde descansa uno de sus amigos más cercanos, Albert Hovhannisyan.

Nairi Amiryan – He sido como un pariente, siempre he amado. Lo respetaba mucho, era educado.

Mirando el símbolo del éxito, la madre oró durante 44 días por su hijo y sus amigos que luchaban en el campo de batalla.

Armine Amiryan, madre de Nairi Amiryan – Esperé con fe que Nairis sobreviviría, no hay fuerza más fuerte que esa.

A Nairi no le gusta hablar mucho de guerra. Quería convertirme en ingeniero de TI. Se han escrito canciones sobre su lucha, aún no las ha escuchado.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *